METODA PNF - Proprioceptive Neuromuscular Facilitation

Jako koncepcja powstała w 1946 r. w Kalifornii dzięki współpracy neurofizjologa - dr Hermana Kabata i fizjoterapeutki - Maggie Knott.
Początkowo metodą tą usprawniani byli głównie pacjenci ze stwardnieniem rozsianym i zapaleniem rogów przednich rdzenia kręgowego.
W miarę nabywania doświadczenia zaczęto zdawać sobie sprawę, że ta metoda postępowania jest efektywna w pracy z pacjentami z różnymi stanami chorobowymi. W chwili obecnej, zgodnie z zasadami tej koncepcji, usprawnia się pacjentów tak z objawami neurologicznymi, jaki i ortopedycznymi.

PNF jest koncepcją posiadającą własną filozofię i zasady pracy z pacjentem. Podstawowym celem terapii jest praca nad funkcją, której chory potrzebuje. Siła mięśni, zakres ruchu - to, co jest ważne w tradycyjnym postępowaniu terapeutycznym, jest tylko środkiem do uzyskania celu, jakim jest funkcja.
Uwzględnienie podczas planowania terapii potrzeb ruchowych i problemów zgłaszanych przez chorego przynosi wiele korzyści i czyni z PNF metodę przyjazną dla pacjenta: pozytywne rozpoczęcie terapii ( z dala od faktycznego miejsca dysfunkcji ) buduje w chorym, pomimo świadomości uszkodzenia, wiarę we własne siły i powodzenie ćwiczeń. Jakże często zapominamy o tym w naszej codziennej praktyce.

Koncepcja ta zaleca postrzeganie chorego w sposób całościowy, wykorzystując do terapii silne i zdrowe regiony ciała.
Umożliwia to pełne wykorzystanie rezerw tkwiących w organizmie, motywuje do dalszego działania, a co najważniejsze zapewnia bezbolesną pracę, bez traumatyzujących psychicznie i fizycznie doznań.
Chory powinien być partnerem fizjoterapeuty, określającym zakres i granice działania, to on ustala cele terapii. Terapeuta ma w tym wypadku rolę doradczą.

Dzięki takiemu podejściu chory nawet z dużą dysfunkcją zachowuje dobrą motywację i jest pozytywnie nastawiony do współpracy z terapeutą.

Korzyści z pracy w Koncepcji PNF:

• Wysoki poziom bezpieczeństwa terapii wynikający z integracji zabiegu z diagnostyką,
• Metoda przyjazna dla pacjenta - oparta na bezbolesnej pracy, wykorzystującej silne odcinki ciała i umiejętności chorego do ułatwiania reedukacji utraconych funkcji,
• Możliwość pracy z chorym na każdym poziomie dysfunkcji - zabezpieczenie terapią wszelkich funkcji od ruchowych do wegetatywnych,
• Wysoki poziom edukacji pacjenta, oparty na współuczestnictwie w planowaniu terapii oraz kontynuacji ćwiczeń w formie programu domowego,
• Niewielkie wymagania sprzętowe,
• Duża efektywność prowadzonej terapii, wynikająca z dokładnej analizy problemu i ukierunkowanych oddziaływań.